Zeker in grote organisaties leven vele behoeften, urgenties, vragen en noodzakelijkheden tegelijk. Dat wat urgent is, krijgt voorrang. Dat wat noodzakelijk is, moet eerst. (Want met noodzakelijkheden kan dat ook niet anders.)
De praktijk die als gevolg hiervan bestaat, gaat verder dan de ‘waan van de dag’ waar je je teveel door kunt laten leiden. Ook grotere, werkelijke organisatieproblemen kunnen door de kantoorgangen sluipen en bijvoorbeeld gehoord worden terwijl ze niet aanwezig waren.
In de onderstroom leven tegelijkertijd allerlei andere behoeften en vragen. Deze bestaan, maar worden voortdurend ondergesneeuwd door zowel de waan van de dag als de grotere problemen die de dagelijkse gang van zaken beïnvloeden.
Binnen die behoeften en vragen kunnen we onderscheid maken tussen twee soorten. Dat wat aandacht nodig heeft en dat wat we beter kunnen negeren. En dat is precies de moeilijkheid. Wat wel en wat niet? Wat uit de onderstroom kan beter geen aandacht krijgen? Wat zijn de onbenulligheden, irrelevante hobbies of betekenisloze persoonlijke willekeuren?
De keuze-criterea van ‘urgentie’ of ‘prestatie’ werken daar niet meer. In elk geval niet in directe zin. Zie daar de vraag:
Wat vraagt aandacht zonder erom te vragen?
wk#17 – Wat vraagt aandacht zonder erom te vragen? ?
wk#11 Wanneer verandert afstemmen in afhankelijkheid? ?
wk#10 Wanneer sta je ergens voor? ?
wk#6 – Wat past niet precies? ?
wk#3 Wanneer is het goed genoeg? ?
wk#2 Wat betekent jouw werk? ?
wk#1 Welke functie heeft stress binnen organisaties? ?
vraag van de week ?