Over het algemeen zijn principiële types geen prettige gesprekspartners. Ze zijn te pinnig, weinig wendbaar en vaak slecht in staat een gesprek diepgang mee te geven.

Vanuit een klassieke filosofie opvatting gericht op praktische wijsheid voor het leven, denk ik dat principes zinvol zijn. Allereerst is het nuttig deze te kennen van jezelf, en in tweede instantie kun je daar vervolgens op bezinnen zodat ze uiteindelijk richting geven aan je leven.

Maar, dat lijkt in tegenspraak te zijn met de observatie hiervoor.

Tijdens een filosofisch consult vandaag ontdekte ik het verschil. Vastgeroeste vermoedens zijn geen heldere principes. Vastgeroeste vermoedens doen zich voor als principes en werken tijdens gesprekken als impliciete picketpaaltjes. Heldere principes geven richting, maar behoeven daartoe geen fixatie. Dat is een belangrijk verschil.

Het brengt mij tot de vraag: Wanneer sta je ergens voor? Als je daar ideeën over hebt, houd ik mij van harte aanbevolen om ze te lezen.

• wk#17 – Wat vraagt aandacht zonder erom te vragen? ?

• wk#11 Wanneer verandert afstemmen in afhankelijkheid? ?

• wk#10 Wanneer sta je ergens voor? ?

• wk#6 – Wat past niet precies? ?

• wk#3 Wanneer is het goed genoeg? ?

• wk#2 Wat betekent jouw werk? ?

• wk#1 Welke functie heeft stress binnen organisaties? ?

• vraag van de week ?