Over het algemeen zijn principiële types geen prettige gesprekspartners. Ze zijn te pinnig, weinig wendbaar en vaak slecht in staat een gesprek diepgang mee te geven.

Vanuit een klassieke filosofie opvatting gericht op praktische wijsheid voor het leven, denk ik dat principes zinvol zijn. Allereerst is het nuttig deze te kennen van jezelf, en in tweede instantie kun je daar vervolgens op bezinnen zodat ze uiteindelijk richting geven aan je leven.

Maar, dat lijkt in tegenspraak te zijn met de observatie hiervoor.

Tijdens een filosofisch consult vandaag ontdekte ik het verschil. Vastgeroeste vermoedens zijn geen heldere principes. Vastgeroeste vermoedens doen zich voor als principes en werken tijdens gesprekken als impliciete picketpaaltjes. Heldere principes geven richting, maar behoeven daartoe geen fixatie. Dat is een belangrijk verschil.

Het brengt mij tot de vraag: Wanneer sta je ergens voor? Als je daar ideeën over hebt, houd ik mij van harte aanbevolen om ze te lezen.

Publicaties over het bureau voor toegepaste filosofie

NRC artikel

ELP artikel

http://www.npox.nl/?fId=417&uId=546244

http://www.focusconferences.nl/sprekers/minke-tromp/

http://www.kisprogramma.nl/?p=636

Publicaties door het bureau voor toegepaste filosofie

Filosofische tegenstellingen (vertaald uit het frans)

Wat goet is staat geschreven, over Integriteit in organisaties

Verschil Socratische methode en Brenifier

Filosofische denksport is een reflectievorm voor grote groepen. Tijdens een event, bij de opening van een congres, een bedrijfsuitje of een nieuwjaarsborrel kunt u filosofische denksport inzetten om in korte tijd, met een grote groep reflecteren op een bepaald thema.
 

Inzicht door interactie

De gebruikte methode zorgt dat iedereen op het puntje van zijn stoel zit, zich bewust wordt van zichzelf en de hiaten zijn of haar denken. Er ontstaat een collectief leerproces.
Filosofische denksport is confronterend, maar vol humor. Inspirerend en activerend.