Afstemmen is belangrijk. Dat weten verkopers als geen ander. En ook communicatie-adviseurs en leidinggevenden, ouders zelfs, weten dat als een boodschap niet aansluit bij de ontvanger, de kans klein is dat deze overkomt. Aansluiten en afstemmen horen bij elkaar. Boeken als ‘De tao van het gesprek’, ‘Iedereen CEO’ en ‘De jacht op een idee’ leggen je dit nog eens fijntjes uit.

Door de gerichtheid op je omgeving en andere contingente factoren ontstaat verbinding. Inderdaad. Maar neigt het niet tegelijkertijd naar afhankelijkheid? Hoe zit dat precies met autonomie in verbinding? Volgens veel psychologen is dat één van de belangrijkste uitdagingen in het leven.

Ik zou de vraag graag in z’n algemeenheid willen stellen. Niet psychologisch, noch persoonlijk.

Wanneer verandert afstemmen in afhankelijkheid?

Over het algemeen zijn principiële types geen prettige gesprekspartners. Ze zijn te pinnig, weinig wendbaar en vaak slecht in staat een gesprek diepgang mee te geven.

Vanuit een klassieke filosofie opvatting gericht op praktische wijsheid voor het leven, denk ik dat principes zinvol zijn. Allereerst is het nuttig deze te kennen van jezelf, en in tweede instantie kun je daar vervolgens op bezinnen zodat ze uiteindelijk richting geven aan je leven.

Maar, dat lijkt in tegenspraak te zijn met de observatie hiervoor.

Tijdens een filosofisch consult vandaag ontdekte ik het verschil. Vastgeroeste vermoedens zijn geen heldere principes. Vastgeroeste vermoedens doen zich voor als principes en werken tijdens gesprekken als impliciete picketpaaltjes. Heldere principes geven richting, maar behoeven daartoe geen fixatie. Dat is een belangrijk verschil.

Het brengt mij tot de vraag: Wanneer sta je ergens voor? Als je daar ideeën over hebt, houd ik mij van harte aanbevolen om ze te lezen.

Alles kan altijd beter. Zonder twijfel is dat waar. Dat uitgangspunt werkt als een onuitputtelijke bron van motivatie, innovatie en verbetering. De voortdurende zoektocht naar mogelijkheden kan waanzinnig inspirerend zijn en veel moois teweeg brengen. In menig organisatie geldt het als adagium. Het levert groei op. En groeilust.

Tegelijkertijd creeert het een feitelijke onmogelijkheid in de feitelijke werkelijkheid. Het sluit tevredenheid en rust uit. Nooit is er dan iets af. Voltooiïng blijft buiten beeld.

Daarmee ontstaat de vraag wanneer is het goed genoeg? Ik ben heel benieuwd wat dit in de context van organisaties zou kunnen zijn. Op welke manier bepaal je wanneer iets goed genoeg is. Is dat zo op het moment dat je je targets hebt gehaald? Kan het ook zo zijn dat je je targets haalt, maar dat het toch niet goed genoeg is?

Het bureau voor toegepaste filosofie wordt gedreven door mij, Minke Tromp.
Van nature denk ik op meta-niveau ‘met het leven mee’. Dat gaat vanzelf, dat is wie ik ben. Nog bijna elke dag ben ik blij en dankbaar dat het is gelukt om van dit wezenskenmerk mijn werk te maken. Deze basisreflectie stelt mij in staat om betekenisvolle processen in gang te zetten. Als er iets op het spel staat, dan ben ik op mijn best. Het moet wel ergens over gaan, dan kom ik in mijn element.
 

Niet zweven, wel verdiepen

Theoretisch goed onderlegd, maar denkend vanuit de praktijk. Analytisch snel, verfrissend, jong en volwassen. Op zoek naar betekenis en zingeving in het alledaagse. Gericht op leven in organisaties, op voluit leven op het werk. Scherpzinnig en kritisch, sociaal vaardig, vindingrijk en gedoceerd. Stevig. Gevoelig. Niet zweven, wel verdiepen.
 

Opleiding

Filosofie in Bedrijf – Vrije Universiteit, Amsterdam – 2004 – 2007 (Afstudeerscriptie over zingeving in organisaties.)

Cultuur Organisatie en Management – Vrije Universiteit, Amsterdam – 1998 – 2003
(Afstudeerscriptie over Kant en tegenstellingen in organisaties.)

Contextueel Systemisch Fenomenologisch werk – Life Academie, Zutphen – 2009 – heden (4-jarige opleiding)

Opleiding Interventiekunde en het coachen van leerprocessen voor opleiders en adviseurs – Deïnthe Interventiekunde, Eindhoven – 2008

Filosoferen in organisaties en de Socratische methode in de praktijk – Het Nieuwe Trivium, Amsterdam – 2007 – 2008 (Gezel van Jos Kessels, leertraject van 12 maanden)

Internationale Seminars (10 dgn) over de kunst van het vragenstellen en praktische filosofie – Institut Philosophique Pratique, Parijs – 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010

Een workshop is een werkplaats, geen museum. Persoonlijk leiderschap en bewustzijn worden gevoed vanuit filosofische wijsheid en methodieken. Workshops kijken ‘onder de motorkap’.
 

Praktische informatie

Aantal deelnemers per workshop: 4 tot 45 max
Tijdsduur van de workshops: 2 tot 8 uur

Concrete doelstellingen voor een workshop kunnen van tevoren in overleg worden vastgesteld.

Workshop ‘De kunst van het vragen stellen’

Stellen wij onszelf de goede vragen? Wat is een goede vraag? Heb je vaak het gevoel dat er geen antwoord wordt gegeven? Of brengen de vragen jou niet verder? En, hoe moet je een vraag stellen voor optimaal effect?

Deze workshop gaat veel verder dan het belang van open vragen. De kunst van het vragenstellen gaat over de juiste vraag op het juiste moment.

Workshop ‘Socratische methode’

De socratisch methode wordt steeds meer toegepast in organisaties.

In deze workshop maken de deelnemers kennis met de belangrijkste principes en uitgangspunten uit de socratische methode en leren zij de relevantie van het socratisch gesprek in de praktijk.  

Workshop ‘Oordeel vrij!’

“Probeer niet te oordelen”, zo klinkt menig advies. Maar het advies is feitelijk ook een oordeel. Hoe kun je leven zonder oordelen? Hoe kun je weten dat je niet oordeelt zonder daarover te oordelen?�

Deze workshop onderzoekt oordelen. Wanneer is welk oordeel gerechtvaardigd? Welke interpretatie is acceptabel? En welk oordeel is ongegrond? Door middel van filosofische denkoefeningen gaan we deze vragen te lijf. We beoordelen onze oordelen in alle vrijheid.

Filosofische denksport is een reflectievorm voor grote groepen. Tijdens een event, bij de opening van een congres, een bedrijfsuitje of een nieuwjaarsborrel kunt u filosofische denksport inzetten om in korte tijd, met een grote groep reflecteren op een bepaald thema.
 

Inzicht door interactie

De gebruikte methode zorgt dat iedereen op het puntje van zijn stoel zit, zich bewust wordt van zichzelf en de hiaten zijn of haar denken. Er ontstaat een collectief leerproces.
Filosofische denksport is confronterend, maar vol humor. Inspirerend en activerend.